Bij Youngworks luisteren we graag naar jongeren. Omdat zij zelf het beste kunnen vertellen wat hen bezighoudt. Daarom starten we een nieuwe rubriek waarin zij maandelijks het woord krijgen. Geen gefilterde meningen of analyses, maar een eerlijke blik op hun eigen leefwereld. Soms prikkelend, soms herkenbaar, en altijd vanuit hun eigen perspectief.
In deze vierde column deelt Zoë hoe het is om gescheiden ouders te hebben.
Over Zoë
Zoë is 20 jaar oud en geboren en getogen in het buitengebied van Almelo. Voor haar studie Psychologie woont ze doordeweeks in haar kamer, van 10 m2, in Groningen. In het weekend trekt ze vaak weer terug naar het kleine Twentse dorpje. Hier woont ze samen met haar vader en broer (“ja … gescheiden ouders’’). In een gemiddelde week ‘probeert’ ze de perfecte balans te vinden tussen studie, werken, sporten, tijd met vrienden, familie en haar vriend.
Tussenin
Bijna twee jaar geleden werd mij verteld dat ik om 19.00 uur thuis moest zijn, want ‘we gingen ergens over praten’. Niks voor ons, als nuchtere Twentse, gezellige familie. Ik dacht nog: we gaan vast verhuizen. Eenmaal thuis vertelde de sfeer in de kamer al genoeg. ‘We gaan scheiden,’ zeiden mijn ouders.
Sindsdien zit ik ergens tussenin. Tussenin is een ongemakkelijke plek, eentje waar je niet voor kiest, maar waar je wel ineens woont.
Tussen twee ouders.
Tussen twee huizen.
Tussen verschillende emoties.
Maar vooral tussen hoe het was en hoe het nu is.
Het gekke is: voor de buitenwereld lijkt er niets aan de hand. Ik studeer, werk, zie vriendinnen, lach (verdomd vaak zelfs). Toch hoor ik continu een stemmetje dat zegt: vergeet niet hoe het twee jaar geleden was. Weet je nog? Toen kon ik nog zorgeloos van mijn leven genieten, zonder dat mijn hoofd continu piekert en overuren maakt. Ik hou mij vast aan ‘het is wat het is’, terwijl ik het eigenlijk heel anders had gewild.
Neem bijvoorbeeld mijn thuis huis. Het huis staat er nog, maar iemand mist. En precies daar staat tussenin weer voor de deur: tussen wat er is en wat er ontbreekt.
Het leven gaat ondertussen gewoon door. Doordeweeks studeer ik in Groningen, maar ieder weekend moet ik de puzzel weer leggen: werken, sporten, studeren, mijn vader zien, mijn moeder zien, de rest van mijn familie bezoeken, vriendinnen zien, mijn vriend zien, een feestje meepakken etc. Is er nog ergens ruimte voor mijzelf om op te laden, om even alleen naar het plafond te staren?
Succes.
Want ja, er zijn veel verdrietige mensen waar ik voor wil zorgen. Dus slik ik maar dingen in en relativeer: er is niemand dood, ze zijn ‘alleen maar’ uit elkaar.
Wat ik misschien nog wel het lastigst vind, is dat schuldgevoel. Ik zit er wederom tussenin. Ik kies geen kant, en dat wordt ook niet van mij gevraagd, maar het voelt alsof ik dat constant doe. Alsof ik het nóóit helemaal goed doe.
Gelukkig, begin ik het ‘tussenin’ steeds beter door te krijgen. Het is er, en het zal ook zeker blijven. Tussenin is ook heel leerzaam. Het leert mij dat huilen oké is, en dat zacht zijn ook sterk zijn is. Het leert mij dat je niet alles hoeft te fixen.
Want hoe hard je ook probeert alles bij elkaar te houden, sommige dingen zijn gewoon gebroken. Ons gezin brak uiteen, maar zolang elke scherf die overblijft nog zijn eigen glans heeft, komt het eigenlijk wel goed. Want sommige dingen kun je niet lijmen. Je leert om tussen de scherven te leven.
Dus ja, ik sta nog steeds ergens tussenin. Het is niet mijn favoriete plek, maar hé, zelfs daartussenin zie ik nog wel kleur, dus ik denk dat het wel goedkomt.
Meer over jongeren?
Al sinds 1999 werkt Youngworks met een team van onderzoekers, adviseurs en trainers; en met een uitgebreid netwerk, van wetenschappers tot designers aan verschillende vraagstukken rondom jongeren (en hun toekomst). We schrijven regelmatig blogs en longreads, bekijk hier onze blogs. Ook is onze kennis gebundeld in verschillende boeken en (online) trainingen.
Wil jij je met collega’s verdiepen in jongeren? Neem dan zeker contact met ons op.